Na czym polega wycena metodą DCF?
Wycena przedsiębiorstwa metodą DCF wymaga odpowiedzi na trzy podstawowe pytania:
- jakie przepływy pieniężne firma może wygenerować,
- jaka jest ich obecna wartość,
- jaka będzie wartość przedsiębiorstwa po zakończeniu szczegółowego okresu prognozy.
Proces obejmuje przygotowanie prognoz, obliczenie przepływów pieniężnych, określenie stopy dyskontowej, wyznaczenie wartości rezydualnej oraz przejście od EV do wartości kapitału własnego.
Kiedy wycena DCF ma sens?
DCF najlepiej sprawdza się, gdy model biznesowy przedsiębiorstwa jest zrozumiały, dostępne są wiarygodne dane historyczne i możliwe jest przygotowanie racjonalnych prognoz finansowych.
Większej ostrożności wymaga wycena spółki metodą DCF w przypadku podmiotów na bardzo wczesnym etapie rozwoju, firm w głębokiej restrukturyzacji lub biznesów, których wyniki zależą od trudnych do przewidzenia zdarzeń.
DCF nadal może być wtedy stosowany, ale wynik jest bardziej wrażliwy na założenia i powinien być uzupełniony analizą scenariuszową lub innymi metodami wyceny.
Wycena przedsiębiorstwa metodą DCF krok po kroku
Krok 1. Przygotowanie prognoz finansowych
Prognozy powinny wynikać z rzeczywistych czynników biznesowych, takich jak wolumen sprzedaży, ceny, liczba klientów, moce produkcyjne czy portfel kontraktów.
Podobnie należy podchodzić do rentowności. Wzrost marży powinien wynikać np. z efektów skali, automatyzacji lub zmiany struktury sprzedaży.
Prognoza musi również uwzględniać CAPEX i kapitał obrotowy, ponieważ rozwój działalności często wymaga dodatkowych inwestycji, zapasów lub finansowania należności.
Krok 2. Obliczenie FCFF
W popularnym wariancie DCF stosuje się FCFF (Free Cash Flow to Firm).
W uproszczeniu:
FCFF = EBIT × (1 – stopa podatku) + amortyzacja – CAPEX – zmiana kapitału obrotowego netto
Kalkulacja powinna bazować na wynikach reprezentatywnych dla działalności przedsiębiorstwa. EBIT może więc wymagać oczyszczenia z istotnych zdarzeń jednorazowych.
Kluczowa jest również spójność przepływów i stopy dyskontowej. FCFF dyskontuje się najczęściej WACC, natomiast przepływy dla właścicieli (FCFE) odpowiednim kosztem kapitału własnego.
Krok 3. Ustalenie WACC
WACC (Weighted Average Cost of Capital) określa średni ważony koszt finansowania przedsiębiorstwa kapitałem własnym i długiem.
Przy jego ustalaniu analizuje się m.in.:
- stopę wolną od ryzyka,
- premię za ryzyko rynku,
- współczynnik beta,
- koszt długu,
- strukturę finansowania.
Stopa dyskontowa musi być spójna z przepływami, w szczególności pod względem waluty i inflacji. Nominalne przepływy należy dyskontować stopą nominalną, a realne – stopą realną.
Krok 4. Obliczenie wartości rezydualnej
Wartość rezydualna (terminal value, TV) określa wartość przedsiębiorstwa po zakończeniu szczegółowego okresu prognozy.
W modelu wzrostu w nieskończoność:
TV = FCFFₙ₊₁ / (WACC – g)
gdzie:
- FCFFₙ₊₁ to przepływ w pierwszym roku po zakończeniu szczegółowej prognozy,
- g to długoterminowa stopa wzrostu.
Równoważnie:
TV = FCFFₙ × (1 + g) / (WACC – g)
Warunkiem zastosowania modelu jest WACC > g. Długoterminowa stopa wzrostu powinna być także ekonomicznie uzasadniona i odpowiadać dojrzałemu etapowi rozwoju przedsiębiorstwa.
Krok 5. Obliczenie EV i Equity Value
FCFF oraz wartość rezydualną należy zdyskontować do dnia wyceny.
EV = suma zdyskontowanych FCFF + zdyskontowana wartość rezydualna
Terminal value również podlega dyskontowaniu, ponieważ jest ustalana na koniec szczegółowego okresu prognozy.
Następnie z EV można przejść do wartości kapitału własnego:
Equity Value = EV – dług netto ± pozostałe korekty
Zakres korekt zależy od konkretnego przedsiębiorstwa i struktury jego aktywów oraz zobowiązań.
